İnsanın kendini anlatmaya çalışması hayatta karşılaştığı en zor durumlardan biridir.

Ya da benim için bu böyle..

A-ha! İşte tam da bunu anlatmak istedim, genelleme yaparken kendimi ifade etmiş oldum mu? Bilemiyorum.

Sanırım kendime dair bilinmesini istediğim şeyleri yazmak yerine bu satırları okuyanların işlerine yarayacakları bilgiler vermek en doğrusu olacak. Yine de kim bu adam diyecekler için kısaca:

30’una merdiven dayamış, bu 29 küsür senenin 20sini okullarda geçirmiş, Türkiye’nin bir çok yerini gezmiş, A.B.D.’de yaşamış, pazarlama ekseninde yöneticilik yapan bir profesyonel; evli ve bir erkek bebek sahibi biri olduğumu söyleyebilirim.

Türkiye için hem eski – hem yeni olan bir sektörde çalışıyorum. Eski, çünkü dünyada ilki olduğunu savunduğumuz Kapalı Çarşı’ya sahibiz, yeni çünkü modern versiyonu ilk kez 1989’da açılmış (Galleria) ve 2003 – 2009 arasında popüler olan alışveriş merkezi yönetiminde görev yapıyorum.

A.B.D.’de kiracı iken Türkiye’de koltuğun ‘’öteki tarafına’’ 2007 yılı başında geçtim, halen İstanbul Cevahir AVM’de Pazarlama Müdürü olarak çalışıyorum.

Sabahlarım bu profesyonel sahada geçerken, akşamları ise girişimci bir zombie’ye dönüşüyorum.

Yazacaklarımın temelini de bu akşam mesaileri oluşutuyor, işte hikayem:

Ünlülerle olan ilişkilerimden ötürü ilk girişimime ilham olan bir A.B.D. orijinli start-up’ın Türkiye uyarlaması olan www.gercekten.com ile başladı herşey, sistem kuruldu ünlü anlaşmaları yapıldı.. .Sırada işe bismillah demek kaldı, pek yakında (1 sene içerisinde) ilk siparişleri alacağız.

Sonrasında www.ekoloni.com, bu da mayıs ayı sonuna doğru açılacak, dünyayı da etkisine alan sosyal alışveriş sitesi olarak hizmet vermeye başlayacak. Perakendedeki tecrübemi yansıtabileceğim bir iş olacağı için heyecanlıyım.

Son olarak da (son demek aslında gerçekci değil her an –belki de bu yazı yayınlanana kadar- zombie’liğin gereği olarak) www.sobbo.com ile freelancerları müşterileri ile buluşturan bir platform kurmaktayım.

Bunları neden anlatıyorum?

Profesyonel çalışanlar da hayallerinin peşinde koşabilirler… günlük işiniz size bir bariyer olmamalı, tabi ki gemileri yakacak cesarette olanlar, belli bir süre maddi manevi sıkıntıları göze alanlar başarı/kazanç yolunda daha hızlı yol alacaklardır fakat sizler/bizler de –yani gemileri yak(a)mayanlar- bunu yapabiliriz.

Peki nasıl olacak?

1)     İlişkiler: İş hayatınızdaki ilişkileri tek boyutlu düşünmeyin. Kimseyi belirli kalıplara sokmayın. Eğer ilişkinin temeli ‘’güven’’ üzerine kurulursa bugünkü üst yöneticiniz yarın müstakbel şiketinizde size yardımcı olabilir.

2)     İş disiplini: Günlük işinize sahip çıkın, eğer onu aksatıyorsanız girişimcilik konusu da aksayacaktır. Bu durumda kalıyorsanız ikisinden birini seçin. Ben riske girmeyin derim

3)     Zaman takibi: Hangi iş ne kadar vaktinizi alıyor/alacak; bunu iyi planlayın ve planınızdan şaşmayın. Eğer zaman konusu günlük işinize sıkıntı verecekse yeni bir düzenleme yapın veya bazı işleri outsource edin.

4)     Altın kural* (nerede bırakacağını bilmek): Her projeye bir/bir kaç ‘’tamam/devam karar durağı’’ koyun. İşin fizibilitesi 3 haftada hazır olacaksa 3. Haftanın sonunda bir karar durağınız olsun; yani devam etmeye değer mi? Değmiyecekse hemen bırakın ve bir daha ilgilenmeyin. Eğer ışık var ama buğulu ise bir zaman dilimi daha koyun (3 hafta daha mesela) eğer olumluya dönük bir gelişme yoksa ya da olumsuz tarafları ağır basıyorsa yine bırakın, zihninizi dahi boşa meşgul etmesin. Genelde iş fikri ilk oluştuğunda olumsuzluklar pek görülmez, bu zaman dilimleri biraz daha objektif bakmanızda faydalı olacaktır.

Bu kurallara belki sayfalarca daha ekleme yapabilirim fakat ana prensipler bunlar olduktan sonra gerisi gelecektir. Sosyal medya – zaman/verim konusunda denge kurmak bu eklemelerin ilk olacaktır sanırım.

Herkese mutlu ve kazançlı bir iş yaşamı dilerim.

Yusuf Esenkal

http://www.yusufesenkal.com
http://www.pazarlamaciyiz.biz
http://www.friendfeed.com/yesenkal
http://www.twitter.com/yesenkal
http://tr.linkedin.com/in/yusufesenkal